Met Midzomernachtsdroom pakt de jonge regisseur Tom Goossens een topstuk uit de literaire canon aan. Met voorstellingen als Falstaff (Muziektheater Transparant en DESCHONECOMPAGNIE) en Don Giovanni (Opera Ballet Vlaanderen) bewees Goossens al dat hij niet terugdeinst voor het grotere repertoire, en een eigen draai weet te geven aan tijdloze klassiekers. In een interview met Casco Phil licht Tom Goossens toe hoe hij omgaat met wat wel eens de beroemdste romcom uit de geschiedenis wordt genoemd.

“Het is inderdaad wel écht een romantische komedie. Ik denk dat zowat alles wat dat in de liefde tussen mensen kan gebeuren, ook echt gebeurt in dit verhaal: denk aan dolle verliefdheid, standvastige verliefdheid, wantrouwen, willen maar niet mogen trouwen, onzekerheid, enzovoort. Die basisingrediënten creëren unieke, weliswaar overdreven maar toch geloofwaardige situaties. Wat daar gebeurt tussen mensen gebeurt vandaag nog altijd. Mijn bewerking is dan ook niet opgevat als een actueel statement of een maatschappijkritisch gegeven, het gaat echt over heel kleinmenselijke zaken; mini probleempjes eigenlijk.”

“De bewerking heeft ook niet de pretentie om echt Shakespeares Midzomernachtdroom te vertellen. Ik speel met elementen uit het verhaal, maar put net zo goed uit Mendelssohns muziek om een voorstelling te maken over een geschil tussen twee koppels. In deze voorstelling bereiden twee acteurskoppels zich zogezegd voor om een verhaal vertellen, namelijk Pyramus en Thisbe, maar maken ze ondertussen onderling alles mee wat er zo ongeveer in Midzomernachtsdroom gebeurt. Onder hun vieren dan, in plaats van onder de 12 personages bij Shakespeare. Zo wordt een raamvertelling in feite de eigenlijke vertelling, en ontstaat er een absurde mix van fictie binnen fictie. Alle thematieken van Shakespeares origineel zitten er wel in, net als de iconische scènes van de liefdesdrank en het verliefd worden op de verkeerde persoon. Als je Shakespeares verhaal kent, is het leuk om die originele verhaalcomponenten te herkennen, maar het is ook perfect volgbaar voor wie het niet kent. In feite is deze voorstelling dus een concert waarin de originele teksten worden herwerkt tot grappige en rake gebeurtenissen gebaseerd op alle perikelen die Shakespeare heeft verzonnen voor zijn Midzomernachtstroom.”

“In de eerste plaats is deze voorstelling een concert, want er staan dubbel zoveel muzikanten op scène als acteurs. De muziek van Mendelssohn is geweldig, en ik hou er wel van om gehoorzaam te zijn aan wat de muziek vraagt. Oorspronkelijk werd de muziek geschreven in functie van het toneelstuk, maar voor de bewerking ben ik sterk vertrokken vanuit de muziek. Die antwoordt vaak heel direct op de tekst van Shakespeare, en dat voortdurende spel heb ik als uitgangspunt gebruikt voor mijn bewerking. Als de componist Nocturne schrijft, moet ik er verhaaltechnisch voor zorgen dat iedereen in slaap valt. Dat wil niet zeggen dat er geen kwinkslagen kunnen zijn, en tekst en muziek eventjes uit elkaar lopen, maar dat zijn altijd bewuste ingrepen. De dynamiek tussen tekst en muziek genereert dus veel mogelijkheden. Wat vaak gedaan wordt wanneer Mendelssohns Midzomernachtsdroom integraal wordt uitgevoerd, is dat alle relevante stukjes tekst waar Mendelssohn muziek voor heeft geschreven, gewoon voorgelezen worden tussen de muziek door. Zelf heb ik die stukjes tekst, of die passages, als basis gebruikt om er toch iets levendiger van te maken. De tekst is hier dus geschreven in functie van de muziek in plaats van omgekeerd. Zo komt ook Mendelssohns muziek volledig tot zijn recht!”